header

Jaargang 14 nr. 4 - september 2016

Op de boerderij...
Over de opbrengst van verhuizen

sandra_rethmeier Sandra Rethmeier
Je kunt niet zaaien voordat je de grond gereed hebt gemaakt. Je kunt pas oogsten als het fruit rijp is. En je moet de pruimen plukken voordat ze uit de boom vallen!
Haast kennen ze hier niet, maar ze weten alles van hard werken en liefde voor de aarde. Op de boerderij: back to the roots, over de zin van het bestaan.
In mijn oude woonomgeving was het best wel belangrijk hoe je erbij liep. Couture, pak, high heels en hockey-stemming waren oké. Spijkertrends en gympies not done. Goeie onderwerpen voor op straat: beurstrend, overlast van de buren, problemen van de kids op school. Een ontmoeting betekende elkaar inschatten op status, inkomen en mogelijke erfenis. M’n nieuwjaarskaartjes kwamen vast wel aan maar er kwam er nooit een terug. Na de ‘house-warming’ geen warm contact meer met de overkant. Op het werk gaat het altijd ‘prima’ tenzij er per ongeluk een publiekelijk faillissement dreigt. Aan de buitenkant is niet te zien hoe de storm vanbinnen woedt.

Op de boerderij heb ik na 2 weken al 9 welkom-kaartjes van nog niet eens gekende buren gekregen! Boer Kees kwam over het land heen aangelopen om effe gedag te zeggen. ‘Goh, jullie zijn dus de nieuwe buren. Veel werk hoor, die sloot moet ook nog gebaggerd en de bramen groeien wel erg wild, succes hoor!’ De vrouw van de schapen aan de overkant omhelsde me toen ik zei dat ze me altijd kon roepen om te helpen. Nr. 2 van minstens een kilometer verderop zwaait altijd. En ergens aan de overkant zitten een paar mannen in hemdsmouwen verdacht vaak een biertje te drinken in de zon. What you see is what you get. Ongepolijste harde werkers. Ooit waren ze verliefd. Ze lijken verbonden door kinderscharen die zich eenmaal volwassen dichtbij vestigen. Die zonder enig idee van ‘mantelzorg’ hun vader en opa naar het ziekenhuis vervoeren, en die moeder ondersteunen met de kippen en de geiten en het huishouden. Het hart klopt voor de beesten en het land. Poeha is hier onbekend en ongewenst.

Ik zit in de puinhopen van de verbouwing en de verhuizing. Staar uit over het brede land. Geniet van de zonsopgang, de wind om het huis, en ga met de kippen op stok. M’n adrenalineniveau is laag. Zeer laag. Ik vraag me even af hoe het moet met werk. Hoe zet ik over twee weken die versnelling weer aan?
Ik zet de vraag maar snel weer weg. Straks ga ik een kistje aardbeien halen bij de boer verderop, voor m’n zus, voor de smoothy en voor de rumtopf die ik voor de kerst ga maken.

Een week later komen er nog twee vrachtwagens vol spullen uit de opslag aan. Maar wat ik ooit bij mij vond passen dat past hier echt niet meer… Ander huis, andere omgeving, compleet andere sfeer. We hebben vreselijk gelachen met de verhuizers. Ze zijn met heel wat spullen teruggekeerd. Voor moeder de vrouw, voor zichzelf, voor een goede-doelen Stichting. Zo’n veertig dozen inmiddels leeggekieperd in de container. Dat ruimt lekker op!! Af en toe vis ik er weer iets uit.  Even  aan snuffelen, omdraaien, sajang (zielig) voelen, en dan hup! Weg ermee! Fantastisch!! Dat ik dat niet eerder heb gedaan…

Ja, dat ik niet eerder deze stap heb gezet. Als ik terugkijk was nu gewoon pas het goeie moment. Eerder was ik er niet aan toe. Het vergt een bepaalde mindset om zo’n grote stap te zetten, van stad naar boerenland. Het vraagt om een levensfase waarin je je niet (meer) gebonden voelt aan het comfort van de stad. Het vereist bezinning op waarden en normen, plus bijbehorend lef om die stap te gaan zetten. Het is wel erg fijn als het thuisfront bestaat uit verwante zielen die samen ook de tocht ‘terug naar mijn aarde’ aan willen gaan.

En als je dan eenmaal gesettled bent in je boerderij, is daar ook weer het werk.
In mijn column voor de zomer schreef ik: De waarde van verhuizen bestaat uit reflectie, bezinning, nieuwe balans en nieuw evenwicht vinden in het dagelijkse bestaan. Ik was ervan overtuigd dat deze stap mijn werk positief zou beïnvloeden. En die mening hoef ik gelukkig niet te herzien!

Het antwoord op alle dilemma’s, alle vragen, alle problemen ligt verscholen in de openingszinnen van dit stukje: ‘Je kunt niet zaaien voordat je de grond gereed hebt gemaakt. Je kunt pas oogsten als het fruit rijp is. En je moet de pruimen plukken voordat ze uit de boom vallen!’ Ik ervaar hier hoe alle stress gewoon kan verdwijnen.
Ik realiseer me dat de natuur ons levenspatroon dicteert. Elke dag geeft zelf aan wat de mogelijkheden zijn. En ik kan beslissen wat ik daarvan op ga pakken. Deze aardse relaxtheid geeft me een kracht die ik nog niet zo gevoeld heb. Het kleurt mijn persoonlijk en professioneel leven. Ik ben blij met de verhuizing en waar die voor staat.  En ik ga het doorgeven aan mijn klanten.

Sandra Rethmeier, A&O-psycholoog en eigenaar van Spiral Consult.

Reageren? Mail naar A&O-items.