algemeen
nip
waop
       

NIEUWSBRIEF ARBEIDS- & ORGANISATIEPSYCHOLOGIE
Jaargang 11 - nr. 1 - februari 2013


Bestuurlijke rariteiten

Peter Ambagtsheer
Het voelt een beetje ongemakkelijk, ten strijde trekken tegen wat men 'van hogerhand' beslist. En als het over het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) gaat, bij wie moeten we dan aankloppen? Bij de politiek of de verzekeraars?

De klinische psychologen en hun medische tegenhangers, de psychiaters, kregen begin januari weer eens een doembericht: voortaan de geestelijke zorg, steun et cetera voor eigen rekening, zo is het plan. Nu voel ik mij als A&O-psycholoog niet persoonlijk geraakt, maar als ik zoiets lees, vraag ik mij toch af waar het CVZ het spoor is bijster geraakt.

Oogkleppenbeleid
De kosten aan psychische zorg zijn heel hoog - te hoog - en ze groeien ook nog. Daarover zijn we het wel over eens. Dan ligt het voor de hand dat degenen die de zorg ‘genieten’ zelf meebetalen. Maar hoe zit het met de baten? Niet alleen de patiënt of cliënt heeft baat bij de behandeling. Werkgevers zijn blij als hun werknemers aan de slag blijven. Familie is blij als hun familielid opgewekt door het leven kan. Het voorkomen en beperken van uitval op het werk, inactiviteit, overlast in de openbare ruimte en drama’s in de privésfeer is dan ook bijzonder veel waard. En daar hoor je het CVZ niet over. Goede zorg voorkomt afhankelijkheid van mensen. Zelf ook wat meebetalen (een eigen risico) lijkt mij op zich niet verkeerd, maar zoveel eigen risico dat de zorg onbereikbaar wordt, is oogkleppenbeleid.

Blinde vlekken
Als het gaat om psychische zorg constateer ik blinde vlekken bij zowel overheid als verzekeraars. Zo is er bijzonder weinig aandacht voor de schade die werknemers oplopen als gevolg van verziekte verhoudingen en slecht functionerende leidinggevenden. Als A&O-psycholoog loop je er echter bijna dagelijks tegenaan: bij de loopbaanbegeleiding, selectie, recruiting, organisatieadvies en re-integratie. Ik noem dat ‘de zichtbare voetafdruk van slecht management in het profiel van de kandidaat’. Maar vreemd genoeg ziet het CVZ niets. Het lijkt wel of de psychische zorg voor hen als een soort snoepwinkel is, waar ongehoorzame kinderen elke keer weer naar binnenlopen en daarna volgevreten de straat weer oprollen, zonder te hoeven betalen.

Onwil
Dit alles is geen kwestie van onbegrip, maar van onwil. Want of je nou links of rechts bent, een flinke psychische deuk stelt je echt wel even buiten bedrijf. Desondanks worden de ernst en realiteit van psychische problemen en hun oorzaken door zowel politiek als verzekeraars categorisch ontkend. Hoe ernstig ook, men wil ze ontkennen. Zo van als je je ogen dicht doet, is het probleem even weg.

Peptalk, coaching en therapie
Gek genoeg kan zo’n kortetermijnzeepbel als beleid toch heel rationeel zijn. Reken maar uit hoe lang doorsneebestuurders op hun stoel zitten; dan is gemakkelijk te voorspellen dat de houdbaarheid van dit voorstel waarschijnlijk nét iets langer is dan die van bestuurders zelf. Kennelijk kunnen de bestuurders in het CVZ wel wat peptalk, coaching en therapie gebruiken. Goed voor de langetermijnbelangen van hun organisatie. Van ons. Zelf worden ze er zeker ook wat gelukkiger van. Het houdt ze van de straat. En om ze tegemoet te komen: ze mogen het zelf betalen.

Peter Ambagtsheer, Registerpsycholoog NIP/ Arbeid & Organisatie, heeft een A&O-adviespraktijk Mentaspex te Apeldoorn.

 

 

Reageren? Mail naar A&O-items.